In lekentaal betreft het een afwijking in het bloestollingsmechanisme. Op het moment dat er een wond ontstaat worden er normaal gesproken bloedplaatjes gestuurd naar de verwonde plek alwaar ze zich zullen hechten aan de wondplaatst om vervolgens het bloeden te laten stoppen. Deze bloedplaatjes bestaan uit verschillende kleinere gebonden eiwitten. Von Willebrand treedt op wanneer er een defect is aan een van deze eiwitten. Bij deze ziekte ontbreekt in meer of mindere mate de Von Willebrand factor welke benodigd is voor het goed stollen van het bloed.

Er worden 3 typen onderscheiden. Bij de Dobermann is veelal sprake van type I. Hierbij zijn alle eiwitten aanwezig om de von Willebrand factor aan te maken, alleen zijn deze slechts in kleine mate aanwezig waardoor er grote problemen kunnen ontstaan. Bij type II ontbreken de grote eiwitten en bij type III zijn er helemaal geen eiwitten aanwezig om de factor te vormen.

De Dobermann kan vrij, drager of lijder van deze ziekte zijn. Vaak wordt dit pas vastgesteld wanneer er sprake is van flinke verwondingen waarbij het bloeden niet snel stopt en men een dierenarts bezoekt. Deze ziekte dient door de fokkers zeer serieus genomen te worden en wel om een tweetal redenen;

- in het verleden zijn er verschillende onderzoeken geweest en hebben aangetoond dat er binnen de internationale dobermannpopulatie flinke aantallen carriers en affected exemplaren aanwezig zijn. De verspreiding gaat vaak "ongezien" door grote aantallen bloedlijnen.
- de ziekte is erfelijk maar kan door een zorgvuldig fokbeleid relatief eenvoudig worden uitgebannen. 

Blijkbaar neemt zelfs de rasvereniging (DVIN) deze problematiek niet serieus, want van een verplicht onderzoek van de ouderdieren is geen sprake. Het rasspecifiek fokreglement dwingt hierin niets af. Het meest gehoorde tegenargument wat wij horen: het komt bij ons niet voor dus hoeven wij het niet te laten onderzoeken......

Zet je alles af tegen de kosten van een DNA onderzoek, circa € 100,00 per hond, dan kan het er bij ons niet in dat men  hier niet mee aan de slag gaat! Uiteraard zijn er wel een aantal fokkers en eigenaren van dekreuen die hun honden wel laten onderzoeken, waarvoor hulde!

Wat is uw mening? Verplicht stellen of niet? Reageren op dit artikel kan door het volgen van deze link.