Indy zocht een nieuw plekje

In januari 2010 zag ik op het Dolle Dober Forum een emotionele oproep staan voor een nieuw thuis voor Indy, een doberdame van 4,5 jaar oud. Wegens relatieperikelen en andere werktijden vond haar vrouwtje dat ze té weinig tijd had om Indy gelukkig te houden.

Na overleg met Ingmar mijn partner, we hadden immers een reutje van pas  4,5 maand in huis, hebben we besloten om kennis te gaan maken met Indy. Dit gebeurde (gelukkig) al 3 dagen na het telefoontje. We hadden afgesproken om Indy meteen mee naar huis te nemen als het zou klikken tussen alle partijen.

We hebben samen 1,5 uur gewandeld in het Amsterdamse Bos en tussen Indy en onze Duco ging het best wel goed. Het moment van afscheid/overname was erg emotioneel, er stonden 4 mensen te huilen.

Indy was erg onder de indruk en snapte niet waarom ze mee moest met die vreemde mensen, met die vreemde hond, in die vreemde auto. Eenmaal in het nieuwe vreemde huis heeft Indy ongeveer een uur of twee rond staan kijken, ze snapte er helemaal niks van. Ze blééf maar blaffen tegen Duco, die vervolgens lekker terug ging blaffen. Dat was een luidruchtig begin…..

We hebben haar lekker met rust gelaten en haar haar eigen gang laten gaan. Na twee dagen begon ze zelf toenadering te zoeken bij ons. De eerste week hebben we beneden geslapen, zodat Indy zich niet alleen zou voelen.

Dagelijks zagen we haar stukje bij beetje veranderen. Ze werd wat vrolijker, en begon ook korte tijdjes te spelen met Duco. Zeker met uitlaten leefde ze helemaal op, dan leken haar ogen op te lichten en begon haar vacht te glanzen.

Voor het eerst los laten lopen in het bos, voor het eerst onder appèl, voor het eerst visite ontvangen, voor het eerst op visite gaan, voor het eerst met de kinderen, voor het eerst met paarden, voor het eerst corrigeren, voor het eerst lekker samen knuffelen, voor het eerst speuren, voor het eerst pakwerk, voor het eerst naar de dierenarts. Dit allemaal voorzichtig, aftastend, met alle respect voor de hond.

Nu zijn we 6 weken verder en Indy draait volop mee in ons ritme. Speelt met Duco, slaapt op de bank, is gek op de dagelijkse boswandelingen, nóg gekker op haar eten en gaat 2 keer per week mee naar de hondenclub. Wij zouden haar voor geen goud meer willen missen, onze lieve tweedehands doberdame!!

Nog steeds zien we haar positief veranderen, en dat zal de komende tijd ook nog wel blijven gebeuren. Maar we zijn van mening dat ze gelukkig is in haar nieuwe leven, met haar nieuwe vriendje en met haar nieuwe baasjes.

Het (samen met Duco) alleen thuis blijven is nog een puntje van aandacht, daar werken we nog even flink aan door. We twijfelen er niet aan dat ook dat goed gaat komen.

Voor ons een mooie bevestiging dat je met een herplaatshond ook een vriend voor het leven kan vinden!!  Je moet er wel tijd, moeite, emotie en interesse in (willen) investeren.

Natasja van der Reest, Ingmar van Zutphen, Duco & Indy.

Reageer op dit verhaal!